Na jaren van mantelzorg voor haar vader woont Dinie alleen. Haar vriend overleed toen ze nog jong was en sindsdien is ze altijd bij haar ouders blijven wonen. Die zijn nu beiden overleden. Het zorgen was zwaar. Ze stond altijd aan, ook 2 jaar na zijn overlijden nog. Al die ervaringen en verliezen stapelen zich op. Buurvrouw Betsy merkte dat ze er moeilijk over kon praten en vroeg haar een keer mee naar het Rouwcafé.
"Ik zorg vooral voor anderen en kon mijn verhaal niet goed kwijt. Dit maakte dat ik me vaak alleen voelde. Toen Betsy me meevroeg, voelde ik wel een drempel. Ik wist niet goed hoe het zou zijn; hoe gaat zo’n avond, wie zijn er, ga ik m’n verhaal vertellen aan vreemden? Toch ben ik meegegaan.
Daar ben ik zo blij mee, het heeft me echt verandert! Het was zo fijn om te kunnen vertellen aan mensen die m’n verhaal nog niet kenden.
"Ik zorg vooral voor anderen en kon mijn verhaal niet goed kwijt. Dit maakte dat ik me vaak alleen voelde. Toen Betsy me meevroeg, voelde ik wel een drempel. Ik wist niet goed hoe het zou zijn; hoe gaat zo’n avond, wie zijn er, ga ik m’n verhaal vertellen aan vreemden? Toch ben ik meegegaan.
Daar ben ik zo blij mee, het heeft me echt verandert! Het was zo fijn om te kunnen vertellen aan mensen die m’n verhaal nog niet kenden.
De herkenning van het verhaal van anderen maakt de drempel laag om over je eigen rouw te praten. En de reacties waren ook fijn. Heel anders dan als je iemand op straat of in de supermarkt tegenkomt. Vaak ontlopen mensen je, omdat ze het lastig vinden om over verlies te praten. Bij het Rouwcafé is veel ruimte om te vertellen en er wordt echt geluisterd naar elkaar. Mijn broer geeft ook aan dat ik veel meer vertel en deel met hem. Ik zat op slot en ben nu meer open. Het gaat zelfs zo goed, dat ik sindsdien geen slaapmedicijnen meer nodig heb.”
Dat anderen vaak ongemakkelijk zijn om te praten over een groot verlies herkent Betsy. Zij en haar man verloren hun dochter Renate na een langdurig ziekbed. "Toen ik iemand van Welzijn Lochem sprak die een Rouwcafé wilde opstarten, heb ik gelijk aangegeven dat te willen ondersteunen. Ik weet hoe belangrijk het is om te blijven praten bij een groot verlies en wilde daar anderen bij helpen. De gevoelens van een groot gemis blijven maar de erkenning en herkenning die ik bij anderen in het Rouwcafé vind, zijn heel bijzonder. Ik benader ook anderen als ik denk dat zij bij hun rouw steun kunnen gebruiken, zoals Dinie".
Dinie en Betsy bevelen het Rouwcafé van harte aan. Ze vinden het prettig om anderen te ontmoeten die weten hoe het is. ‘Het contact is fijn, je deelt iets”.
Betsy wil nog graag opmerken dat er veel ruimte is: ‘Je deelt alleen wat je wilt en leert van elkaar. Soms is alleen luisteren genoeg, het is altijd een uitlaatklep!’
Dat anderen vaak ongemakkelijk zijn om te praten over een groot verlies herkent Betsy. Zij en haar man verloren hun dochter Renate na een langdurig ziekbed. "Toen ik iemand van Welzijn Lochem sprak die een Rouwcafé wilde opstarten, heb ik gelijk aangegeven dat te willen ondersteunen. Ik weet hoe belangrijk het is om te blijven praten bij een groot verlies en wilde daar anderen bij helpen. De gevoelens van een groot gemis blijven maar de erkenning en herkenning die ik bij anderen in het Rouwcafé vind, zijn heel bijzonder. Ik benader ook anderen als ik denk dat zij bij hun rouw steun kunnen gebruiken, zoals Dinie".
Dinie en Betsy bevelen het Rouwcafé van harte aan. Ze vinden het prettig om anderen te ontmoeten die weten hoe het is. ‘Het contact is fijn, je deelt iets”.
Betsy wil nog graag opmerken dat er veel ruimte is: ‘Je deelt alleen wat je wilt en leert van elkaar. Soms is alleen luisteren genoeg, het is altijd een uitlaatklep!’