Op een grijze dag begin december ontstond een kleurrijk gesprek op het buurtbankje aan de Kastanjelaan in Lochem. Twee vrouwen, Karen Molenaar en Wendy Goodin, spreken met elkaar over de tijd nemen om stil te staan, je neer te zetten op een bankje, zodat er ruimte ontstaat om je te verbinden met jezelf en met anderen.
Om te ont-moeten. Gewoon op straat, op een bankje waarop iedereen welkom is.
Buurtbankje en mini-bieb
Karen woont nu een klein jaar Lochem. Het idee voor een buurtbankje borrelde al sinds ze ooit een oud bankstel voor de kringloop buiten zette, waar haar buren spontaan op neer ‘ploften’ om met elkaar te praten. Karen googelde op Buurtbankje, maar het kwam er niet van er daadwerkelijk één te plaatsen. Tot ze dit voorjaar het tuinbankje -dat de verhuizers tijdelijk op de stoep voor haar huis parkeerden- naar haar tuin verplaatste en daarop reactie van haar overburen kreeg. 'Waar is het bankje gebleven? Daar zat af en toe een oude man op'. Karen dacht: ‘Nu is het tijd!’. Karens 87-jarige vader maakte een prachtig buurtbankje en een vader van een vriendin knutselde er een mini-bieb bij. Buurtbankje Kastanjelaan was geboren.
Rustpunt
Wendy Goodin -wethouder in Lochem- heeft wat met bankjes en zeker met zelfgemaakte bankjes als deze. Op bankjes ontstaat verbinding; soms stil naast elkaar, soms in gesprek. Een bankje maakt het ook mogelijk om de deur uit te gaan. Het biedt een extra rustpunt voor ouderen aan de wandel in een vergrijsde gemeente als Lochem.
Niet alleen ouderen rusten op het bankje. Karen vertelt dat het bankje, zo kort als het er staat, al goed gebruikt wordt. Door wandelaars, lezers en soms ook door jongeren in de nacht. Met een bierblikje als stille getuige.
Direct en indirect contact
‘Jij verbindt mensen direct door het bankje en indirect door de boeken’ merkt Wendy op. In het opschrijfboekje dat in de mini-bieb ligt, leest Karen dat dat inderdaad volop gebeurt.
Zo las ze warme woorden van mensen die een reisgids meenamen uit de bieb 'We zullen aan je denken in Berlijn!' Wandelaars bedankten haar voor het rustpunt. En een kwartet werd al vlug meegenomen. Diezelfde middag trof Karen een kwartettend stel op de Lochemse Enk.
Elkaar ontmoeten
Wendy, fervent Donald Duck lezer, vraagt of deze ook welkom zijn in de bieb. Karen vindt het genre niet van belang. Al bekijkt ze wel of er geen titels in staan, waar ze echt niet achter kan staan. Een beeldje dat spontaan geplaatst werd, staat er nog te stralen.
Karen vindt het juist prachtig als het buurtbankje mensen uitnodigt wat van zichzelf te laten zien. Ze hoopt dat het bankje dat ook aanwakkert. Dat mensen elkaar nog meer gaan zien, omdat je meer met elkaar deelt. Dat talenten zichtbaar worden en dat je elkaar weet te vinden.
In december heeft ze alle buren uitgenodigd in haar nieuwe huis. Eén van de buurtjes was verhinderd, maar liet weten 'we spreken elkaar wel op het buurtbankje'. En precies dat, is wat Karen met het bankje beoogt.
Wil je jouw buurt ook verrijken met een buurtbankje? Kijk dan eens op buurtbankje.nl voor goede tips. Of zak gezellig neer op Karens bankje en lees de verhalen in het opschrijfboekje.
Belichten wat er is
Toen we Wendy vroegen aan te haken bij het interview met Karen, stemde ze meteen in. Als wethouder bezoekt Wendy vaak initiatieven van inwoners. Daar kiest ze bewust voor. Ze vindt het prachtig om mee te kijken en te zien wat er allemaal al gebeurt. Initiatieven vanuit inwoners zijn verbindend en zorgen voor duurzame oplossingen.
‘We mogen stil staan bij hoe ontroerend mooi initiatieven zijn. Ze komen uit het hart en raken het hart. Als we daar een stem aangeven, dan doet dat veel.’
