Voor Frans (78) begon dat gevoel na het stuklopen van een relatie in 2017. Hij was net verhuisd, kende weinig mensen. “Wat moet ik nu met mijn leven?” vroeg hij zich af. Alleen zijn bleek ingewikkelder dan gedacht - niet alleen de praktische zorg voor jezelf, maar vooral emotioneel. Inmiddels gaat dat beter. Toch blijft er iets schrijnen: het verlangen naar nabijheid en intimiteit. “Dat gemis gaat niet weg, na drie verbroken relaties.”
Frans heeft een breed netwerk en ontmoet regelmatig mensen. Hij doet moeite voor contact, maar vindt het verwarrend dat het op relationeel vlak steeds niet lukt. “Soms snap ik niet waarom het me niet lukt,” zegt hij. “Maar dat gevoel waait ook weer voorbij. Ik weet ook: eenzaamheid hoort bij het leven, zoals de dood erbij hoort.”
Zijn jeugd bracht hij door in een groot, traditioneel gezin. Liefdevol, maar stil. Verdriet werd niet uitgesproken, pijn niet benoemd. Hij voelde zich vaak ‘anders’, sensitiever en zoekende. Alsof hij ergens buiten viel, al zei hij tegen zichzelf dat hij er natuurlijk gewoon bij hoorde. “Ik lach veel, ben toegankelijk. Maar van binnen kan het ook stil zijn. Ik loop te lachen, maar ik kan wel huilen.”
In de loop van zijn leven kwamen er meer momenten van eenzaamheid. Op zijn 38e kreeg Frans een burn-out. Hij werkte keihard, was leidinggevende, stond altijd ‘aan’. Tot het niet meer ging. Negen maanden duurde het herstel. Zijn werkgever hielp hem erdoor, en daarna begon hij voor zichzelf. “Nooit meer verzuimd.” Het zelfstandig ondernemerschap gaf hem structuur, betekenis en erkenning. Diezelfde wilskracht gebruikt hij nog steeds als hij zich eenzaam voelt. Hij stelt zichzelf opdrachten: wandelen, tuinieren, gezond eten, mensen opzoeken. “Stilzitten werkt niet voor mij. Dan word ik onrustig. Ik wil nuttig zijn.”
Via een bijeenkomst in de bibliotheek kwam hij in contact met Welzijn Lochem. De cursus POWER Veerkracht op Leeftijd bracht hem veel. Vriendschappen ontstonden, en vooral de mannenclub werd een anker. “Daar kunnen we praten. Echt praten. Over alles.” “Alleen leven is niet alleen maar leeg,” zegt hij. “Ik heb geleerd om van mezelf te houden. Om tevreden te zijn met wie ik ben. En om te genieten van kleine dingen. Goed eten, goede wijn. Mensen verwelkomen in mijn huis. Dan kook ik, maak ik het mooi. Dat geeft me vreugde. Na gedane arbeid is het zoet rusten.”
De worsteling is er soms nog - de twijfel of een vriendschap genoeg is, als het verlangen naar meer blijft knagen. Maar hij leeft. Met discipline, met openheid, met warmte. En misschien nog wel het meest: met een groot hart voor de mensen om hem heen.
Dit verhaal komt uit het zwerfboekje Eenzaamheid.
Een bundel met verhalen, gedichten en tekeningen van inwoners. Mensen van alle leeftijden delen hierin hun ervaringen met eenzaamheid.
Benieuwd naar meer? Je kunt hier het zwerfboekje lezen:
digitale zwerfboekje Eenzaamheid
Liever een fysiek exemplaar ontvangen? Mail dan naar opnieuwverbinden@welzijnlochem.nl.
