Het warme paars en frisse groen vormen de kleuren van het nieuwe Mantellintje. Voor het eerst dit jaar worden deze lintjes uitgereikt op of rondom 10 november. In het midden van het lintje prijken twee zilvergekleurde figuurtjes, onafscheidelijk aaneengeklonken, die enkele waarden van het mantelzorgschap symboliseren. Het ondersteunen, de onderlinge band, afhankelijk zijn, de kameraadschap, een lijstje dat moeiteloos uitgebreid kan worden. Elke dag zorgen miljoenen mensen voor een dierbare uit hun nabije omgeving. Met het Mantellintje wil de gemeente de mantelzorger extra aandacht geven en haar waardering uitspreken. Yvonne Schoolderman is zo´n mantelzorger, die de eer ten deel viel als een van de eersten het lintje te mogen ontvangen.
Mei 2023 werd bij haar man de ziekte van Kahler vastgesteld, een ongeneeslijke vorm van beenmergkanker. Yvonne: Het verdrietige was ook, dat het twee maanden voor zijn pensionering was. Plots staat dan je wereld op zijn kop. Mijn man moest een stamceltransplantatie ondergaan en de periode voor en na de stamceltransplantatie was intensief en zwaar. Via via kwam ik in contact met Marieke Muilerman van Welzijn Lochem, gespecialiseerd in de mantelzorg. In december 2023 werd mijn man voor een kleine maand opgenomen in het Isala Ziekenhuis in Zwolle.
We hebben twee kinderen, die hulp boden waar mogelijk, maar die hebben ook hun eigen familie en leven. Marieke belde in die tijd regelmatig hoe de situatie was en of ik behoefte had aan hulp. Zij had me inmiddels aangemeld als mantelzorger.
Hoewel ik met meerdere mensen al enige ervaring had in het verzorgen van mijn schoonvader is het echt anders als het je eigen partner betreft. Je staat zo dicht bij elkaar dat je altijd ‘aan‘ staat. Als je ook maar een kleine verandering ziet in de gezondheid van je echtgenoot slaat de schrik je om het hart. Ook mijn eigen gezondheid ging eronder lijden. Het lukte me niet meer alle nieuwe taken te combineren met mijn werkzaamheden. In goed overleg ben ik vervroegd uitgetreden. Ik heb het geluk gehad met een prima werkgever, die oog had voor mijn situatie. Zo kreeg ik eigen werktijden. Het is sowieso zo fijn, dat je merkt, dat er wordt meegedacht!
Zo organiseert Welzijn Lochem uiteenlopende activiteiten en bijeenkomsten voor mantelzorgers. Bekende thema’s zijn bijvoorbeeld dementie, eenzaamheid, rouw en verlies. Het is belangrijk, dat je je af en toe kunt ontspannen en dat er aandacht is voor jóu. Ik ervaar die uitjes als bijzonder waardevol. Ze geven steun, herkenning en de kans even op adem te komen. Zo heb ik erg genoten van het Respijtweekend en de trip naar Zutphen, waar we op de fluisterboot stapten, door een huifkar werden opgehaald en eindigden in het IJsselpaviljoen voor een hapje en een drankje. Op dit moment lijkt de situatie stabiel. Mijn man kon door neuropathie nog moeilijk lopen, gelukkig gaat dit nu goed. Dit geeft weer vrijheid.
Het gesprek loopt ten einde en boven het plein voor het gemeentehuis breekt een voorzichtig herfstzonnetje door. Wethouder Wendy Goodin staat al klaar voor de huldiging maar zo ver is het nog niet. Marieke stoot Yvonne aan die, in alle bescheidenheid, nog niets heeft verteld over de Facebookgroep die ze is gestart. Wat begon als een klein gezelschap van lotgenoten, wier partners de ziekte van Kahler hebben, is inmiddels uitgegroeid tot een site met veel volgers. ‘Het geeft zo’n fijn gevoel als je terecht kunt met vragen over die ziekte. Je hoeft niets uit te leggen en voelt elkaar meteen aan!’
Staand in het zonnetje krijgt Yvonne het nieuwe lintje opgespeld. Dít Mantellintje mag meer dan tevreden zijn: het is op de juiste plek beland!